JASTRZĘBNIK

Wieś położona 240 m n.p.m., 4 km na południowy - zachód od Pielgrzymki.

W dokumentach po raz pierwszy miejscowość pojawi się w 1399 roku, przy okazji wymieniania kościoła. Wiadomo, że budowlę sakralną wzmacniano w 1522 roku, ale nie dotrwała ona do naszych czasów. W 1421 r. pojawia się nazwa Steynberg, w 1591 r. Steinbergk, w 1677 r. - Steinberg. W roku 1945 przez krótki czas funkcjonowała nazwa Kamienna. Aż do wojny trzydziestoletniej mawiano o Jastrzębniku jako o "błogosławionej w majątki chłopskie" osadzie. Liczyła wtedy (początki XVII stulecia) ok. 1300 mieszkańców. Wojna, epidemie dżumy i cholery dopełniły jednak dzieła zniszczenia.

W początkach XVIII w. Jastrzębnik dzieli się na majątki górny i dolny. W roku 1746 miejscowość należała do Christopha Alexandra von Bocka; rok później właścicielem był już Christian Komad. Znajdowały się tam: kuźnie, ponadto w Jastrzębniku Górnym była szkoła, karczma i młyn wodny. Łącznie w obu majątkach zamieszkiwało 12 zagrodników, 22 chałupników i l rzemieślnik. Wieś w roku 1792 ogarnął pożar, w którym spłonęła znaczna część zabudowań. Do zahamowania jej rozwoju przyczyniły się także straty materialne związane ze stacjonowaniem tu przez 14 tygodni 18 tysięcznych oddziałów francuskich w roku 1813, Po tych zdarzeniach wioska już nigdy nie osiągnęła rozmiarów jakie źródła niemieckie przypisująjej w końcu wieku XVI.

W 1840 r. Jastrzębnik Dolny znalazł się w rękach spadkobierców kupca Prenzela z Gryfowa. W majątku trzymano 600 merynosów i ok. 80 sztuk bydła; funkcjonował też 2-kołowy młyn wodny, ewangelicka szkoła, a wśród mieszkańców było 2 rzemieślników i 2 handlarzy. W Jastrzębniku Górnym mieszkał ekonom Zobel, a w majątku trzymano 400 merynosów i 46 sztuk bydła.