Wieś typu łańcuchowego, leży nad rzeką Skorą, 280 m n.p.m., 6,5 km na południe od Pielgrzymki. Według stanu z 31.12.1996 r. liczyła 1 115 mieszkańców. 

Pierwsza wzmianka o Proboszczowie pochodzi z 1206 r. W XVII wieku we wsi było większe skupisko schwenkfeldystów. Do 1945 r. w Proboszczowie stał pałac, który z zespołem dworskim: oficyna, stodoły, mostek, 50 budynków, park dworski stały się własnością Państwowego Gospodarstwa Rolnego.

Kościół w Proboszczowie jest pod wezwaniem Św. Trójcy. Został ufundowany przez księcia Henryka I. Obiekt wzmiankowany w 1217 r., został przebudowany w 1476 r. W XVII i XVIII wieku pełnił rolę kościoła ucieczkowego. W 1701 r. rozbudowany. Kościół i wieża są z kamienia i cegły, zakrystia sklepiona cegłami, w nawie strop drewniany, dach łupkowy. Ołtarz główny piaskowcowy z XVII - XVIII wieku, portal późnoro­mański z II połowy XIII wieku. We wnętrzu drewniana rokokowa chrzcielnica z końca XVIII wieku, predella: olej na płótnie z II połowy XVII wieku, malowidła pochodzą z 1718 r., rzeźby: „Zmartwychwstanie” (drewno) z I połowy XVIII wieku, „Św. Helena” (piaskowiec) z II połowy XVIII wieku, 19 epitafiów. Obok kościoła stoi kaplica z 1781 r. z cegły i plebania z XIX wieku.      

Największą atrakcją wsi jest Ostrzyca Proboszczowicka (501 m n.p.m.), największe wzniesienie Pogórza Kaczawskiego. Jest to pozostałość większego stożka wulkanicznego. W partii szczytowej występuje gołoborze, powstałe w wyniku stygnięcia skały w czwartorzędzie. Do roślin chronionych należą: zanokcica, wyka grochowata. Powstał tu rezerwat przyrody 3,81 ha i park krajobrazowy 11,9 km². Na szczyt wchodzi się po 445 bazaltowych schodkach.